bulanık
hayat, herşeye rağmen yaşanmaya değer olacak ki, buradayım hala. umudumsa acımı arttırmaktan başka bir işe yaramıyor. başka umutları da bulamayacak kadar kötürümüm. ama çıktım bitkisel hayattan.parmaklarımı kıpırdattım. yaşamak istiyorum.
biri bana sonsuzluğun bu kadar kısa olmadığını söylesin. sonsuza düşüyorum, sonsuzluğun içinde birşeyler yapmaya başladığında, sonsuz, sonsuz olur mu? sevgi de sonsuz olamaz o halde.
biri bana bu kadar kısa olmadığını söyleyebilir mi? sonsuza yaklaşabilir mi insan? sonsuza kadar deme sakın, bir şeye kadar dediğin an sınır çizdiğini gördün mü? sınırların bu kadar mı? bu kadarmıymışsın? evrensel küme çizilir mi?
bir karatahtanın önündeyiz, ilk denediğinde cesaret edemedin, ikinci gün soruyorsun. evet siliyorum tahtadan: aklıma geliyor birdenbire, tahtadaki yazıları siliyorum. dört harf kalıyor; E v e T... o günden geçen seneye kadar, günler asırlar gibi geçti. asırlara sığamayacak kadar şey, asırlara sığamayacak kadar sevgi... ve o günden geçen seneye kadar, günler saatler gibi geçti. hep taptaze, yepyeni.
taze bir kokuyla geliyorsun bana hergün, yaklaştıkça uyuşuyorum. korkuyorum; duyularım alışacak. çok korktun belki de sen de. hissedememekten...
şşt, şşt, küçükhanım diyordu bir ses. bu mektup Feride Hanım'a. Feride okuyor yazıları. o gece ayrılıyor evden, hayallerinden. sarı çiçeğim dermiş ona. sarı bir çiçek kadar narinmiş. kabuğundan çıkmayı bekliyormuş sanki.
kokumu anlayamamaktan korktun, uyuştun, başka çiçeklere sığındın belki.
bir akşam seslendi bana kuzgun; şşt, şşt, küçükhanım... topladım bavulumu, evden, hayallerimden, senden çıktım. kaçabilir miyim senden? sen o kadar ben oldun ki... kaçabilir miyim kendimden?
hayat o kadar değer ki yaşamaya. benden bir zerre kalacak sen koptukça. o yüzden senden nefret etmemeyi öğreniyorum işte. yaşamayı yeniden öğreniyorum; bebek adımları...
başka bir boyutta sürüyor sevgimiz. süren bir şey sonsuz olur mu, sonsuzun süresi olur mu?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder